30 ஆயிரம் டன் அட்சதை அரிசி வீணாவதைத் தடுத்த வித்தியாச இளைஞர்

உணவுப் பற்றாக்குறை என்பது இந்தியத் துணைக்கண்டத்திற்கு பழகிப்போன ஒன்று. சுதந்திர இந்தியாவில் கடந்த 63 ஆண்டுகளாக வறுமை ஒழிப்பு முழக்கம் கேட்டுக் கொண்டுதானிருக்கிறது. அரசுகள் முயன்றுகொண்டிருப்பதாகச் சொல்கின்றன.உற்பத்தியை உயர்த்த நடவடிக்கைகள் எடுக்கின்றன.உணவுப் பொருள் களை இறக்குமதி செய்கின்றன.மானியங்கள் அளிக்கின்றன.
இவை எல்லாம் ஒருபுறம் இருக்க,மக்கள் இந்த விஷயத்தில் எப்படி இருக்கிறார்கள்?  உணவுத் தேவை, உணவுப் பற்றாக்குறை பற்றிய விழிப்புணர்வு எப்படி இருக்கிறது?  எனபன பற்றியெல்லாம் சிந்தித்தால் அது பூச்சியம்தான்.(அண்மையில் அரசே உணவுப் பொருளை வீணடித்ததாக பொதுநல மனு ஒன்று தாக்கல் செய்யப்பட்ட  வழக்கின் ஆணையில்,அதை மக்களுக்குக் கொடுங்கள் என்று உச்சநீதி மன்றம் உத்தரவிட்டது என்பது தனிக்கதை)

தனிமனிதருக்கே சிக்கனம் பற்றிய சிந்தனை இல்லை.எல்லாம் அரசு பார்த்துக் கொள்ளும்  என்ற எண்ணமும், அதற்குமேல் ஆண்டவன் விட்ட வழி என்ற நிலையில் தான் இருக்கிறார்கள். பொதுவாகவே வீணாக்குதல் என்பது இங்கே சர்வசாதாரணம். சேமிப்பு என்ற முறைக்கு இன்னும் பாடம் நடத்த வேண்டி-யிருக்கிறது. போதாததற்கு பெரும்பான்மை மக்கள் சார்ந்துள்ள மதமான இந்து மதமும் இவர்களுக்கு இந்த நல்ல செயல் பற்றியெல்லாம் போதிப்பதில்லை. மாறாக உணவுப்பொருளை பண்டிகைகளின் பெயர்களில் வீணாக்குவதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஒவ்வொரு 30 நாளுக்கு ஒருமுறை அமாவாசை தினத்தில் பூசணிக்காயை தெருவில் போட்டு உடைத்து வீணாக்குகிறார்கள்; ஒவ்வொரு வெள்ளி, செவ்வாய்க்கு தேங்காயை உடைத்து வீணடிக்கிறார்கள்;கோவில் விளக்குகளுக்கு, வீட்டுக் குத்துவிளக்குகளுக்கு எண்ணை ஊற்றி எரிக்கிறார்கள்; திருஷ்டி கழிப்பதற்காக உப்பு, மிளகாயைக் கொட்டி தீ வைத்துக் கொளுத்துகிறார்கள். எலுமிச்சைப் பழத்தை அறுத்து வாகனங்களுக்கு அடியில் வைத்து நசுக்குவது, தூர எறிவது இப்படியான பல சடங்குகள் இங்கே அன்றாட நிகழ்வுகளாக உள்ளன. இவற்றில் வீணாவது எல்லாம் உணவுப்பொருள்கள் என்பதுதான் கொடுமை.

ஏறத்தாழ 60சதவீத மக்கள் வறுமைக்கோட்டிற்குக் கீழே உள்ள ஒரு நாட்டில் இப்படித்தான் உணவுப் பொருளை வீணாக்குவதா? என்று கேள்வி எழுப்பினால் அது மதவிரோதம் என்கிறது இந்துத்துவா. மக்களை மேலும் மேலும் பிற்போக்குத்தனங்களிலேயே உழல வைத்து, நாட்டின் வளர்ச்சியைத் தடுப்பதில் பெரும்பான்மை மதமே முன் நிற்கிறது. இந்த எதார்த்த நிலையில்தான் ஒருவர் சடங்குகளின் பெயரால் முக்கிய உணவுப்பொருளான அரிசியை வீணாக்காதீர்கள் என்று இடைவிடாது போராடி சாதனை புரிந்துள்ளார்.

ராகுல் பிரகாஷ் சுவர்னா

மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் ஊட்டச் சத்து குறைவினால் ஆண்டுக்கு 45,000 குழந்தைகள் உயிரிழக்கும் நிலையில் கலாச்சாரம், பண்பாடு, சடங்கு என்ற பெயரில் உணவு தானியத்தை விண டிப்பது செய்வது நியாயமா? என கேள்வி எழுப்பிய தானேயை சேர்ந்த சமூக சேவகர் கடந்த 3 ஆண்டு களில் 30 ஆயிரம் டன் அரிசியை சேமித்துள்ளார். செப்டம்பர் ஒன்றாம் தேதி தொடங்கி ஒரு வார காலம் தேசிய ஊட்டச்சத்து வாரமாக ஆண்டு தோறும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது.

ஆனாலும் மாநிலத்தில் ஆண்டுக்கு 45,000 குழந்தை கள் ஊட்டச்சத்து குறைவி னால் உயிரிழந்து வருகின்றன. இந்த நிலையில் உணவு தானியங்களை விரயம் செய்வது நியாயமா? என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்த கேள்வியை தனக்குள்ளே கேட்ட ராகுல் பிரகாஷ் சுவர்னா (26) என்ற இளைஞர், திருமணங் களின் போது மணமக்கள் மீது ஆசிர்வதிப்பதற்காக வீசப்படும் அரிசி (அருகம் புல்லுடன் சேர்த்து வீசப் படும் அறுகிடு) வீணடிக் கப்படும் உணவு தானியமாக கருதினார்.

கலாச்சாரம், பண்பாடு, சடங்கு என்ற பெயரில் உணவு தானியம் வீணடிக்கப்படுவதை தடுக்க முடிவு செய்த ராகுல் அதை தனது வீட்டில் இருந்தே தொடங்கினார். கடந்த 2007 ஆம் ஆண்டு தனது அண் ணனுக்குத் திருமணம் நடந்த போது ஆசிர்வதிப் பதற்காக அரிசி வீசப்படுவதை எதிர்த்தார். உணவு தானியத்தை வீணடிக்க வேண்டாம் என குடும்பத்தினரிடம் கோரிக்கை விடுத்தார். ஆனால் இவரது கோரிக்கையை யாரும் கேட்கவில்லை, அவர் கூறுவதில் உள்ள நியாயத்தையாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை.
தனது தரப்பு நியாயத்தை குடும்பத் தினருக்கு உணர்த்த பட்டினி கிடந்தார் ராகுல். 6 நாட்கள் தொடர் உண்ணா நிலையில் இருந்ததால் உடல்நிலை மோசமடைந்து ராகுல் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப் பட்டார். இதன் பிறகே ராகுலின் கூற்றில் உள்ள நியாயத்தை அவரது குடும்பத்தினர் புரிந்தனர். இந்த சம்பவத்துக்கு பிறகு குடும்பத்தினர் மற்றும் நண்பர்களின் உதவியோடு திருமணம் எங்கு நடந்தாலும் அங்கு சென்று உணவு தானியத்தை வீண் செய்ய வேண்டாம் என ராகுல் கோரிக்கை விடுப்பார்.

சிலர் இவரது கோரிக்கைக்கு செவி சாய்த்துள்ளனர், சிலர் மத சடங்குகளுக்கு ராகுல் எதிரானவர் என தூற்றியுள்ளனர், சிலரோ இவரை அடித்து, உதைத்துள்ளனர். ஆனாலும் தனது கொள்கையில் ராகுல் இன்று வரை உறுதியாக இருக்கிறார். கடந்த 3 ஆண்டுகளில் இவர் சேமித்த ஆசிர்வாத அரிசியின் அளவு 30 ஆயிரம் டன். திருமணங்களில் இருந்து இவ்வளவு அரிசி சேமிக்க முடியும் என்றால் கூட்டு திருமண நிகழ்ச்சியில் எவ்வளவு அரிசி சேமிக்க முடியும் என எண்ணிய ராகுல், கூட்டு திருமண நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்யும் சமூக நலத்துறையை நாடி தனது கொள்கை குறித்து எடுத்து கூறினார்.

அதில் உள்ள நியாயத் தையும் சமூக அக்கறையையும் புரிந்து கொண்ட சமூக நலத்துறை அமைச் சகம், அரிசி ஆசீர்வாத சடங் கை மாற்றி தானியத்தை சேமிப்பது குறித்து ஆலோ சித்து வருகிறது. அன்று பெரியாரின் இயக்கம் சொன்னது உலையில்போடும் அரிசியைத் தலையில் போடாதே என்று. இந்த முழக்கம் தமிழகத்தில் கடந்த 75 ஆண்டுகளுக்கு முன்னேயே எழுந்தது.சுயமரியாதைத் திருமணங்களால் பார்ப்பனீயச் சடங்குகள் ஒழிக்கப்பட்டு இது போன்ற வீணடிப்புகளுக்கெல்லாம் விடை கொடுக்கப்பட்டது.

இன்று இந்துத்துவ கருத்தியல் வேரூன்றியுள்ள மஹாராஷ்டிராவில் அதன் எதிரொலி கேட்கிறது.கருத்து ரீதியாக அறிந்திராத அந்த இளைஞர் ராகுல் சமூக உணர்வோடும், நாடு, மக்கள் மீதான அக்கறையோடும் நல்ல பணியைச் செய்துவருகிறார்.சுயமரியாதைத் திருமணங்கள் வட இந்தியாவிலும் நடைமுறைக்கு வரும்போது அரிசிகள் வீணாக்கப்படாது. அதுவரை ராகுல் போன்ற இளைஞரின் பணி அங்கே தேவைதான்.

தொடரும் வறுமையும் ஏழுமலையானின் 2 லட்சம் கோடி ரூபாயும்

இந்திய நாடாளுமன்றம் முடங்கியது; எதிர்க்கட்சிகள் போர்க்கோலம்; என்ற செய்திகள் அண்மைக்காலமாக ஒவ்வொரு நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடரின் போதும் வந்துகொண்டிருக்கிறது. எதற்காக நாடாளுமன்றத்தை முடக்குகிறார்கள்? அரசின் ஊழலைக் கண்டித்து அல்லது அரசு தோல்வி அடைந்துவிட்டது எனவே பதவி விலகவேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி அல்லது இந்த அமைச்சர் முறை கேட்டில் ஈடுபட்டுள்ளார், அதனால் அரசுப் பணம் வீணடிக்கப்பட்டுள்ளது எனவே அவரை பதவிநீக்கம் செய்து விசாரிக்க வேண்டும் இப்படி ஏதாவது ஒரு காரணம் முன் வைக்கப்படும்.

இவையெல்லாம் இல்லையென்றால் இருக்கவே இருக்கிறது விலைவாசிப் பிரச்சினை. இந்திய விடுதலைக்குப் பின் நாடாளுமன்றத்தில் வழக்கமாகப் பாடப்படும் பாட்டு இது. இதற்கு அரசும் தயாராக ஒரு பதிலை வைத்திருக்கும். வறுமையை ஒழிக்க ஒரு திட்டம் தீட்டியிருக்கிறோம். அதனைச் செயல்படுத்த உலக வங்கியை நாடியிருக்கிறோம். அங்கு கடன் வாங்கி நிறைவேற்றப்படும் என்று பதில் சொல்லிவிடும்.

இது மட்டுமல்ல, கடந்த 63 ஆண்டுகளாக இந்தியப் பிரதமரின் ஒவ்வொரு சுதந்திர தின உரையின் போதும் வறுமை ஒழிப்பு முழக்கம் இடம்பெறாமல் இருந்ததில்லை. ஆனால், இதுவரை வறுமை ஒழிந்த பாடும் இல்லை.
இந்தச் சிக்கல்களுக்கெல்லாம் என்ன காரணம்? முதன்மையான காரணமாகச் சொல்லப்படுவது நிதிப்பற்றாக்குறை என்பதுதானே. நிதி இல்லை அதனால் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த முடியவில்லை. எனவே உலக வங்கியிடம் ஓட வேண்டியிருக்கிறது. உலக வங்கியோ, வேறு நாடுகளோ வறுமை ஒழிப்புக்கு ஓரளவுக்குத்தான் நிதி அளிக்கும். வளர்ச்சித்திட்டங்களுக்கு வழங்கும் அளவுக்கு அவை வறுமை ஒழிப்புக்கு வழங்காது.

அப்படியானால் வறுமை ஒழிப்புக்கு நம் நாடேதான் நிதி ஆதாரங்களைத்தேட வேண்டும். பொருளாதார நெருக்கடியால் உரிய அளவுக்கு நிதி ஆதாரங்களை அரசுகளால் திரட்ட முடியவில்லை. எனவே, அரசுகள் வரி விதிப்புகளையும், சலுகை குறைப்புகளையும் செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தங்களுக்கு உள்ளாகின்றன. இந்தியாவில் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே 8 கோடி குடும்பங்களும், வறுமைக் கோட்டுக்கு மேலே 9.5 கோடி குடும்பங்களும் அந்த்யோதயா திட்டத்தின் கீழ் வரும் 2.5 கோடி குடும்பங்களும் மென்மேலும் வறுமைக்கும் பட்டினிக்கும் தள்ளப்பட்டுள்ளதாக ஒரு தகவல் கூறுகிறது.
ஒட்டு மொத்தமாக, நாட்டின் 80 சதவீத மக்களின் வாழ்நிலை மோசமடைந்து வருவதாக அந்த்த் தகவல் சொல்லுகிறது. நாட்டின் 50 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான குழந்தைகளுக்கு போதிய உணவில்லை. அதனால், எலும்பும் தோலுமாக உள்ளனர். 70 சதவீதத்திற்கும் மேலான குழந்தைகள் புரதச்சத்துப் பற்றாக்குறையுடன் பிறந்து அடிக்கடி நோய்த் தாக்குதலுக்கு ஆளாகி பாதிக்கப்படுகின்றன. 60சதவீதத்திற்கும் மேற்பட்ட கர்ப்பிணிப் பெண்கள் ரத்தசோகை நோயால் பரவலாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர்.

ராஜஸ்தான், ஜார்கண்ட் மாநிலங்களில் பெரும்பாலான தாழ்த்தப்பட்ட பழங்குடியினர் மிக மோசமான வறுமையிலும் பசி, பட்டினியிலும் படாதபாடுபடுகிறார்கள். ஒருநாளைக்கு ஒருவேளை மட்டுமே உணவு உண்பவர்களின் என்ணிக்கை 25 சதவீதத்திற்கும் அதிகம். இந்தக் கணக்குகள் ஒரு புறம் இருக்க மத்திய அரசே நாடு முழுவதும் இப்போது 6.5 கோடி குடும்பங்கள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே இருப்பதாகக் கூறியுள்ளது. ஆனால், அய்.நாவின் ஆதரவுடன் ஆக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தின் வறுமை மற்றும் மனிதவள மேம்பாட்டு முயற்சியின் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வில் இந்த எண்ணிக்கை 42 கோடி என்று தெரிய வந்துள்ளது. இதுதான் இன்றைய இந்திய நிலை.

இந்திய ஏழைகளின் நிலை இப்படி இருக்க, இன்னொரு செய்தியும் அண்மையில் வந்துள்ளது. அது பணக்காரக் கடவுள் திருப்பதி வெங்கடாஜலபதி பற்றியது. திருப்பதி ஏழுமலையான் கோயிலின் நகை மற்றும் சொத்து விவரங்களை வெளிப்படையாக அறிவிக்க உத்தரவிடும்படி கோரி, நெல்லூரை சேர்ந்த பெஜவாடா கோபால் ரெட்டி என்பவர் ஆந்திர உயர் நீதிமன்றத்தில் பொதுநலன் வழக்கு தொடர்ந்தார். இதை விசாரித்த உயர் நீதிமன்றம், ஏழுமலையானின் நகைகள் மற்றும் அசையா சொத்துகளை நிபுணர் குழு மூலம் ஆய்வு செய்து விவரம் அளிக்கும்படி உத்தரவிட்டது.

அதன்படி கற்களின் மதிப்பு, தரத்தை மதிப்பிடுவதில் சிறந்து விளங்கும் நிபுணர்கள் மும்பை மற்றும் ஜெய்ப்பூரில் இருந்து அழைக்கப்பட்டு, திருமலையில் கடந்த பிப்ரவரி 4 ஆம் தேதி முதல் ஏழுமலையானின் நகைகளை மதிப்பீடு செய்யப்பட்டன. இந்த குழுவினர் தங்க நகைகள், வைர நகைகள் மற்றும் விலை உயர்ந்த கற்கள் பதித்த நகைகள் என 3 வகையாகத் தரம் பிரித்து மதிப்பீடு செய்தனர். அந்த அறிக்கையை தேவஸ்தான அதிகாரிகளிடம் ஜூலை 29 அன்று ஒப்படைத்தனர். அதில், ஏழுமலையானுக்கு மொத்தம் 11.5 டன் எடையுள்ள தங்க ஆபரணங்களும், பல கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள வைரம், வைடூரியம், மரகதம், மாணிக்கம் என 2 லட்சம் கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள நகைகள் இருப்பதாக நகை மதிப்பீட்டு நிபுணர்கள் கூறியுள்ளனர் என தேவஸ்தான செயல் அதிகாரி கிருஷ்ணாராவ் தெரிவித்தார்.
வறுமை ஒழிப்புக்காக நிதியைத்தேடிக் கொண்டிருக்கும் ஆளும் அரசோ, அல்லது அதனைக் குற்றம்சாட்டும் எதிர்க்கட்சிகளோ கோவில்களில் முடக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தப் பணத்தைப் பற்றி வாய் திறப்பதில்லையே ஏன்? திருப்பதி கோவில் ஒன்றிலேயே இவ்வளவு பணம் என்றால், இன்னும் இந்தியாவில் உள்ள எல்லாக் கோவில்களிலும் இருக்கும் பணம் குறித்துப் பொது நல வழக்கு மூலம் கணக்கெடுத்தால் எவ்வளவு தேறும்! ஒரு நாட்டில் பணப் புழக்கம் அதிகரிக்கும் போதுதான் பொருளாதார சமநிலைக்கு அது உதவுவதாக இருக்கும்.

சுவிஸ் வங்கியில் இருக்கும் இந்தியர்களின் பணத்தைப் பற்றி நாடாளுமன்றத்தில் பேசிய கட்சிகள் இந்தியக் கோவில்களில் இருக்கும் பணத்தைப் பற்றிப் பேசுவதில்லையே ஏன்? கறுப்புப் பணத்தை வெளியே கொண்டுவரவேண்டும் என்று குரல் கொடுக்கும் யாரும் கடவுளுக்குக் காட்டப்படும் பணத்தை வெளியே கொண்டுவரவேண்டும் என்று கூற முன்வருவதில்லையே ஏன்? கோவில்களில் கொட்டப்படும் பணம் எல்லாம் மக்களின் பணம் தானே.அது மக்களுக்குத்தானே பயன்படவேண்டும்.
சாணக்கியனைப் பற்றி சிலாகிக்கும் பண்டைய பாரத பெருமை பேசுவோருக்கு குறிப்பாக இந்துத்துவாக்களுக்கு ஒன்று தெரியுமா? கோவில்களை சாணக்கியன் கட்டச் சொன்னதே உண்டியல் வைத்து அரசுக்குப் பணம் சேர்க்கத்தான். வரி போடும் போது கூச்சல் போடும் மக்கள் கோவில் என்றால் சத்தம் போடாமல் பணத்தைப் போடுவார்கள் என்று மன்னனுக்கு யோசனை சொன்னவனே சாணக்கியன் தான். ஆக, சாணக்கிய நீதிப்படியே கூட கோவில் பணத்தை அரசு பயன்படுத்தலாமே.

நாட்டின் வறுமை நிலையைப் போக்க உருப்படியான ஆலோசனைகளை இதுவரை இந்துத்துவாக்கள் அளித்தது உண்டா? கோவில் கொள்ளைகளைத் தொடர பார்ப்பனீயம் மீண்டும் கோவில்களை தங்கள் வசம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று குரல் எழுப்புகிறது. கோவில்களின் பெயருக்கு எழுதிவைக்கப்பட்ட நிலங்களை அதில் வசிப்போருக்குக் கொடுத்தால் இந்து முன்னணிகள் முண்டாதட்டுகின்றன. ஆக்கிரமிப்பு கோவில்களை அகற்றும் போதும் ஆர்ப்பாட்டங்கள் செய்கின்றனர்.

இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இந்த வறுமை நிலை நீடிக்கப் போகிறது? நாட்டின் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களுக்கும், அதிகாரத்திற்கு வரத்துடிப்பவர்களுக்கும் உண்மையிலேயே மக்கள் நலனில் அக்கறை இருந்தால், கோவில்களில் முடங்கியிருக்கும் பணத்தை வறுமை ஒழிப்புக்கும், மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்கும் பயன்படுத்துவது பற்றி ஒரு விவாதத்தையாவது தொடங்கவேண்டாமா? இந்த சுதந்திர தின உரையும் வறுமை ஒழிப்பு முழக்கத்தோடுதான் முடியப்போகிறதா? சுதந்திரம் வந்ததென்று சொல்லாதீங்க... சும்மாச் சொல்லிச் சொல்லி வெறும் வாயை மெல்லாதீங்க... என்ற பழைய பாடலுக்கு வேலையில்லாமல் செய்யவேண்டாமா?